Bir Masal Artığıdır Aşkı Yaşamak

[suzim]

Bir Masal Artığıdır Aşkı Yaşamak

Sana kurulmuş saatlerin zembereğine yağmur düştü ıslandı anılar
Yasaklı günlerin prangaları eskidi gülüm yokluğunda neredesin yar
Hicran yüklü gemilerimiz fırtınaya tutuldu alabora oldu bak aşklar
Bir masal artığı oldu aşkı sensiz yaşamak tükeniyor yârim umutlar

Suskun günlerin özlem kokulu yastıklarına düşünce yalnızlığın gölgesi biz ağrılı parçalara verirdik tüm dikkatimizi.
İçli dalgalar çarpardı içimizin tortulu kayalarına umarsız bilmecelerde kaybolarak uzaklara gideriz ve çekip giden günlerin arkasından sessiz ağrılarla el sallarız. Yorgun geceler kalır karanlık içimizi yakarken ve dudaklarımızdaki özlem isimsiz bir şarkının adıdır sular kayar gövdemizden ve işte o an bir ateş avuçlarımızdaki kabullenişin tortulu anahtarıdır.

Geceler sürüp yanağına uzanınca yokluğumun soğuk yatağına ben kırık bir kürek olurum uzaklarda kendime.
Yaşanmışlıkların kirli yataklarına güneşi geç alırsın ellerin yalancı sözcükleri ayıklar günün tepsisinden.
İşte öylesi anlarda serseri sözcükler toplarım sana.
İçimdeki öfkelere geçmez kadın sözün ve kanar usul usul özün.
Savruk bir kaçışa vururum birden ayaklarımı sen suskun bir gemi olup kendini taşırken içinde bir tek kendini. aşk oluruz yeniden avuçlarımızdaki güvenin ateşiyle.

Hüzün damlayan kurnalardan tas tas sevinç dökerdin sen bedenine ben imkânsız titreyişlerle seni sararken.
Örtüp yalnızlığın yorganını üzerine eskimiş zamanları nefeslerdin içinde.
Saçlarından inerek bedenini gezerdi ve mermere dökülürdü sular.
Tutkulu inleyişlerinle kabına saklanırdı o muhteşem yapılar.
Bir zaman düşünün içinde sen şaşkın bir nidayla bana dönerdin yüzünü inanamazdın gördüklerine.
Yaşam kıyaslamaların başlardı ardından bir sevinçle can olurdun şiirlerime.

Gecenin öte yakasında değerdi ellerin ellerime işlerdi uzaktaki sesin içime.
Ben yüreğimin sesini dinleyerek geceden korkan çocuklar gibi haylaz umutlarımı lime lime ederek okşardım kendi tenimi ve sorgulardım hayatın gerçeğini.
Bir iç çekişin asılı umutlarına tutunarak pencereden uzakları gözler yıldız ışıltılarıyla yönünü arayan bir kadının hüzün kıran yalnızlığını izlerdim.
Yel okşardı aşkın perdelerini umarsız bir hasretin dalından aşk düşerdi zamansız.

Bir gül mevsimi daha geçti gülüm bak geriye dönüp bakınca üzülmek kar etmiyor ah bir kez bile yaşayamadığımız güze.
Enginliğini özleyen bir denizin çarşaflarını toplardı gün sorgusuz düşen ayrılık tetiklerini yağmur ıslatırken.
Bilmelisin ki aşk bakışlı ‘törpü gönülsüz kaldıkça kendini kemirir gönül kırıldıkça aşka törpülenir ve hayat üç vakitte açan güller gibi toprağa yakın bir düş sahnesidir'.

Mevsimlerin hovarda geçişleriyle hıçkırık titremelerine tutulduğumuz anlarda zorlu bir düşünüşün sahnesine kurulurduk.
Yol yorgunu gövdemizi dayayınca mutluluğun sıvasız duvarına saray olurdu bir karışlık yer.
İçimizdeki o argın beklentiler takılırdı bir saatin yelkovanına ve akrep saklanırdı kendi yazgısına umutları alır götürürken yüreğimizdeki ter.
Her yalnızlık kendi darağacını kurar umutsuz yaşayanlara yetmez olunca ağlamaktan gözlerden çekilmiş olan fer.

‘Bir masal artığı belki de aşkı sensizken yaşamak' Biliriz ki her fırtına önce kendi tozunu yutarmış ve her yalnızlık gökyüzünde sığınacağı yerleri bunun için ararmış. Biz ikimiz hüzünle aynı renkten oluşan bir yalnızlığın mevsimlerle demlenişinden döküldük bardaklara aaaaaaadıkça aşkı yoldaş olduk hüzünlerle biçimlenmiş başkaldırılara.
Yaşamın merdivenlerini adımladıkça kaygısız düşünüşler ektik ömür ovalarına.
‘Her fışkın yeni bir umuttur' dedik ve biz o umutlarla sarıldık yine de bir ömrün yaşanası hatıralarına.

Islak bir çizginin damarlarında yürürken biz içimizdeki yol haritalarına takılır gözlerimiz.
Yırtılıp bir köşeye atılan yaşanmamış günlerin artıklarıyla haykırırız yeniden bir düşe uyanmak için.
Her çabamız yaşam gibi gülümser yüzümüze ve defalarca dönerek kendimize aşk süreriz incinmiş yüreğimize.
Gölgeler kayboluşların dehlizlerinde yolunu ararken ve anılar hicranlı bir düşünüşün kitaplığında saklanırken aşk dökülür saçaklardan ve sızarak kaybolur gün yanığı topraktan.

Sensizken bilmelisin ki yerine konulamayacak hiçbir gece.
Sensizken gül yüreklim sallanır göğsümdeki yürek dudağımdaki sözler gibi içten içe.
Salınır ruhumun yaralanmış ovaları bir düş yumağı gibi engine dökülür damarlarımdan bu aşkın en hazin gülleri yaprağı döker bilinmez bir menzile.
Biliriz ki hep olmazlar çizecek yolumuzu giden ve bir daha gelmeyen günlere açarken biz üşümüş ellerimizi güneşe.
Haylaz sorguların vebaline tutunarak hep birbirimizi düşünecek ve aşkın göğsündeki huzuru çaresiz kaldığımız anlarda iksir gibi aaaaaaayacağız bir nefeste.

alıntı

[suzim]

Aşk iki kişiyle oynanır ve iyi olan kaybeder...

bir oyundan ibaret olan aşkın her daim belli olan sonucunun kısa ve öz formülü.

zaman dolmadan elinde oyuncağı daha çok tutmasını ve son anda karşının avuçlarının içerisine - kalbine - usulca bırakmasını bilen kazanır.
her kazananda olduğu gibi ödül ise gecikmeli olarak gelir düş kırıklığı gerçek bir anlayış - empati - özellikle de yazın ilk günlerinde daha sıkça...

kaybedense elinde tek başına duvarlara fırlatıp geri sekmesini bekleyeceği ufak aşınmış renkleri solmuş ve çamurlanmış oyuncağıyla kala kalır.
ne hatası olduğunu bile anlayamayacak kadar saf bir şekilde bir elindekine bakar bir de neden böyle oldu diye sorar etrafındakilere.
kimse de bazen kuralları kendine göre saptırması gerektiğini oyunun asıl böyle oynandığını bencilliğin ve çoğu zamanda tutkunun herşeyi yeniden şekillendirdiğini ona anlatmaz.
zaten anlatsalar da anlayamaz.

elinde bir oyuncakla mahalle mahalle gezmeye başlar yeni bir oyun arkadaşı yeni bir avuç içi bulmaya.
ama bir kere kaybedince her avuç her bir kalp o oyuncağı almak için küçük görünür gözüne hiçbirisi de elinde tutamaz.
sığmaz.
ve düşmesin diye gene kendi avucunda taşımaya devam eder.
elinde yalnızca çamurlu aşınmış renkleri solmuş bir oyuncakla.

alıntı

[suzim]

Aşkın "ben" Hali Ağzına Kadar Dolu İken,Aşkın "sen" Hali Yok Gibiydi Hep‏ ..

aşkın "ben" Hali Ağzına Kadar Dolu İken aşkın "sen" Hali Yok Gibiydi Hep‏ ..
Saat gecenin bilmem kaçı yine sensizlik nöbetçi başımda..Düştün yine en
sızısından aklıma..
Bu gece epey uzun olacak anlaşıldı..
Hafiften burnum sızlamaya başlıyor gerisinin gelmesi yakın..Ellerim
yumruk halini alıyor istemeden gözlerimden usul usul akan yaşlar gittikçe
hoyratlaşıyor mı ne?Hıçkırıklar yankılanmaya başladı bile..Gözlerim kan
çanağı olmuş kirpiklerim ne kadar da ıslak.Dilimde ise sürekli bir şeylere
isyan eden kelimeler..Dualarım seni aklımdan çıkarmaya yönelik
hep hayallerim bulanık seçemiyorum..
Sen yığıntısının altında kalmış tozlu bir can'ım artık..
Hıçkırıkların kucakladığı karanlık ve uykusuz gecelerdeyim..Bitimsiz
zamanların kucağında sensizlik çöktü üstüme yine ve yine..Tüm gücümle
göğüslemeye çalışıyorum seni ve senden arta kalanları..Sen yoksan sensizlik
sarar beni üzülme..
aşkın "ben" hali ağzına kadar dolu iken
aşkın "sen" hali yok gibiydi hep .
.
.
Burası sensizlik kokuyor
"Mutluluk" yanımda küflenmiş sanki bana bakıp gülüyor..
Veda acısının sıcaklığı geçmedi üstümden
Yalnızlığımın sesini dinliyorum gözyaşlarım eşlik ediyor bu gece yine…
Yanımda kırık dökük hayaller birazda sitem var işte..
Birazda özlem belkide..
Söylesene;
Her gün biraz daha mı unutuyorsun beni..Alışıyor musun bensizliğe?
Gözyaşların bir iki damlamı akıyor artık.O da öylesine mi?
Hangi gönüllerde meze oluyorsun?Kimler çeliyor aklını?
Söylesene;
Gitmek için mi gelmiştin?
Ya ben; unutmak için mi sevmiştim seni?
Cevapsız sorulardı bilirdim..
Gittiğin gündü..
Damarlarımdan çekildi sanki yaşama gücüm.Sensizliğin kabuk bağlayacağını
iliklerime kadar hissettiğim zamandı..
Hiç unutmam; Beni dağıttığın gündü o gün..
Bitirdiğin gündü;
Ardından bir boşluk oluştu içine çekiyordu beni.Senin içinde boğuluyordum
adeta..Çırpınmanın faydasız olduğu elimi uzatmanın çok geç olduğu bir
zamandı..
Kurtulamadım..
…
Hiç unutmam; Beni yok ettiğin gündü o gün..

Üzerimden umutlar akıyor döneceksin diye düşlerimin adresi belli
Birbirimize doyamazken iki yabancı mı olduk şimdi?

Ben şimdi senin yalnızlığında kaldım hadi sar beni diyor iç ses hadi
sar..
Gözümden akan tuzlu gözyaşının sıcaklığı geçmeden gel..
Gel ki
…
Ya da neyse boşver…
alıntı

[yıldırım]

Gülden bir nefes alıp, güle bir nefes veremedik. Gülü ötelerde hayal edip, uzakları düşündük hep. Koparılmış bir gülün başında oturup, matemini çekemedik. Gül büyütenlere özgü bir hâlle hâllenemedik. Gülün kokusuyla sarhoş, gülün bakışıyla meyhoş olamadık; sitemimizi güle diyemedik. Güle benzetsek de bazı şeyleri, tam anlamıyla gülün ne olduğunu bilemedik. Sesimiz güle yetişmedi, elimiz güle ermedi, yüreğimizden kopup gelen hüzün meltemleri güle değmedi. Sokaklar acıyı serpti yüreğimize, dağlarda yankılandı sesimiz, dağlar hüznümüzü katmerleştirdi.

Biz gülü geç tanıdık, aşkı geç anladık.

[yıldırım]

Gülü vaktinde okuyamadık. Meramımızı gül yaprağına vaktinde yazamadık. Gül dalına bir buse konduramadık. Bülbülün iniltisine kulak veremedik, dediklerini bilemedik, yâre bir gül yaprağı bile götüremedik. Gül hep ötemizde kaldı; bizse ona uzaktan bakakaldık. Gün geldi tanıyamadık. Ne gülü tanıdık, ne aşkı anladık. Bir gül bahçesinde olsak da; cahilliğimizden, bilgisizliğimizden, sezgisizliğimizden hep gidip dikenlere sarıldık. “Gülü seven dikenine katlanır.” deseler de, biz sadece dikenlerin kanattığı yerlere aldandık. Dikenler doldurdu dünyamızı, dikenler yok etti güle olan sevdamızı. Korktuk artık gülün yanına varmaya, korktuk gülden terazi tutmaya, korktuk gülü koklamaya… Gül bizden ırağa gitti, biz gülden ırağa…

Biz gülü geç tanıdık, aşkı geç anladık.

[yıldırım]

Aşk davaya benzer, cefa çekmek de şahide: Şahidin yoksa davayı kazanamazsın ki!
Mevlana